Jaarlijkse ROS-informatieavond voor de Surinaamse gemeenschap
Elk jaar, dus ook in 2026, organiseert Stichting ROS een informatieavond voor Surinamers zonder verblijfsdocumenten die in en rond Rotterdam verblijven. Wat zijn je rechten en plichten als ongedocumenteerde? Hoe zit het met wonen, werk, zorg en onderwijs? Wat zijn de mogelijkheden voor geassisteerde terugkeer als je ervoor kiest een nieuw bestaan op te bouwen in Suriname? Wat doet ROS en hoe kunnen we ondersteunen?
De avond begon met een korte terugblik op vorig jaar. Toen was de belangstelling groot vanwege de eenmalige Surinameregeling van de IND. Tot 25 november 1975 was Suriname onderdeel van Nederland. Als je vóór die datum bent geboren, dan ben je Nederlands. En woon je tien jaar of langer in Nederland, dan kon je tot 30 juni 2025 een verblijfsvergunning aanvragen.
Is Suriname werken we met partnerorganisaties. Zo vertelde Miriam Weekers van Cririus, over haar ervaringen met Surinamers die vanuit Nederland zijn teruggekeerd. Aan de hand van praktijkvoorbeelden liet zij zien welke kansen er zijn, zoals het starten van een eigen onderneming. Maar ook welke uitdagingen mensen kunnen tegenkomen wanneer zij na lange tijd terugkeren naar hun geboorteland.
Onderzoeker en vrijwilliger bij ROS, Sarah Ebrahem, presenteerde haar onderzoek naar de positie van Surinaamse vrouwen zonder verblijfsdocumenten. Zij ging in op de uitsluiting die deze vrouwen ervaren en de impact daarvan op hun dagelijks leven. Haar presentatie vormde de aanleiding voor een open gesprek met de aanwezigen. Hoe sterk is de onderlinge verbondenheid binnen de Surinaamse gemeenschap? Hoe wordt belangrijke informatie gedeeld? En bij wie kun je terecht als je hulp nodig hebt?
Uit de gesprekken bleek dat veel organisaties die zich vroeger specifiek richtten op Surinamers in Nederland in de loop der jaren zijn verdwenen. Er werd lange tijd vanuit gegaan dat deze gemeenschap haar weg in de samenleving wel had gevonden en hulpvragen binnen het eigen netwerk kon oplossen. De aanwezigen gaven echter aan dat juist laagdrempelige ontmoetingsplekken en vertrouwde organisaties worden gemist: plekken waar je je verhaal kunt delen, vragen kunt stellen en elkaar kunt ondersteunen.
Zoals altijd werd de avond afgesloten met Surinaamse hapjes, verzorgd door de ROS-catering. Samen eten bleek opnieuw te verbinden: een moment om ervaringen uit te wisselen, nieuwe contacten te leggen en elkaar weer te vinden.
