“Een Eritreeër zonder verblijfspapieren?!”, vroeg Johanna, juridisch begeleider bij ROS, verbaasd toen ze Bereket – die al jaren trouw de taalles volgt bij ROS – op het spreekuur kreeg. Binnen zeven maanden had Bereket zijn verblijfsvergunning. Daarop volgde traditiegetrouw ook een bos bloemen van ROS en onlangs heeft hij zijn pasje opgehaald. Na bijna twee decennia onzekerheid kan hij eindelijk écht thuiskomen!
“Eritreeërs die naar Nederland vluchten krijgen vrijwel altijd een verblijfsvergunning”, legt Johanna uit. “Dit vanwege het wrede en totalitaire regime met de verplichte militaire dienstplicht voor mannen tussen de 18 en 50 jaar. En niet voor achttien maanden, maar vaak voor de rest van hun leven. Internationaal wordt dit gezien als dwangarbeid. Dienstplicht ontduiken en het land uitvluchten valt onder landverraad, zodat je bij terugkeer kunt rekenen op executie, marteling of een zware gevangenisstraf.”
Asielaanvraag
Bereket kwam in 2008 via Italië naar Nederland. In het AZC in ‘s Gravendeel leerde hij zijn vrouw Azeb kennen. Ze startte een gezin en kregen samen drie kinderen. Azeb kreeg in 2010 een verblijfsvergunning. Bereket niet. “Om een juridische check te kunnen doen, hebben wij bij de IND zijn dossier opgevraagd”, vervolgt Johanna. “Hij had eerder asiel aangevraagd in Italië. En het land waar je je het eerst aanmeldt, is verantwoordelijk voor de aanvraag. Nederland verwees zodoende terug naar Italië, maar Italië wilde hem niet opnieuw ontvangen. In Nederland is hij in beroep gegaan tegen de afwijzing, daarna in hoger beroep tot aan het Europese Hof toe. Al die tijd woonde Bereket bij zijn vrouw. Zij heeft een kapperszaak in Rotterdam. Hij zorgde voor de kinderen.”
Onbegrijpelijk
“Het is ons een raadsel waarom zijn advocaat niet eerder een Chavez-procedure heeft opgestart”, vervolgt Johanna. “Dat is een verblijfsvergunning die je krijgt als je in Nederland kinderen hebt gekregen, één ouder Nederlands is of je als derdelander een verzorgende ouderrol vervult. Die aanvraag had dus zestien jaar geleden ook al gedaan kunnen worden, want dat is de leeftijd van hun oudste kind en het jaar waarin zijn vrouw haar verblijfsvergunning kreeg. Onbegrijpelijk! Zo zie je hoe ontzettend belangrijk het is een netwerk op te bouwen en contacten te leggen. Via de taalschool is Bereket bij ROS gekomen en heeft hij nu een verblijfsvergunning.”
En Bereket?
“Die blijft taalles volgen bij ROS en kijkt er enorm naar uit om aan het werk te gaan en op die manier ook bij te dragen aan zijn gezin. Maar eerst heeft hij zich bij de gemeente ingeschreven op zijn eigen adres, zodat hij na achttien jaar eindelijk écht kan thuiskomen bij zijn gezin.”
