(tijdens de Wake van 1 november 2026)
Als ik nu 25 was en ik hield het niet meer uit in Herat. Of mijn moeder spoorde me aan te vertrekken uit Bamako om mijn toekomst elders te zoeken. Of het leven in Khartoum was gewoon te gevaarlijk. Of het lukte me om weg te sluipen uit Asmara toen ik 25 was. En als ik na een onmogelijke, zenuwslopende reis was aangekomen in dit landje aan de Noordzee, dan zou ik na een jaar of twee tegen mijn vrienden en familie zeggen, als we even konden videobellen:
Holland is echt een heel vreemd land.
Het ziet eruit alsof alles werkt.
De straten zijn schoon.
De stoplichten springen van rood naar groen.
Er liggen glimmende tomaten in de winkel.
De mensen dragen T-shirts in de zomer, en dikke jassen in de winter.
Ze laten hun honden uit en steken de poep in plastic zakjes.
Alles werkt, iedereen gaat zijn gang alsof ze daar het grootste recht op hebben –
en toch is het een heel vreemd land.
Die tomaten smaken naar water.
Die jassen zijn net zo duur als een tweedehands auto bij ons.
De koffie heeft vreemde namen en smaakt naar niets, maar kost evenveel als wat ik per week spaar om naar huis te sturen.
De zebrapaden, die op elke kruising liggen, geven geen enkele garantie op een veilige oversteek.
De fietsen maken geen geluid, maar gaan sneller dan de wind.
De klok regeert de hele samenleving, maar de treinen lopen elk najaar vertraging op, omdat Hollanders al honderd jaar geen raad weten met de vallende herfstbladeren op het glanzende spoor.
Ik zie op straat heel veel mensen die op mij lijken en toch word ik in elke supermarkt streng in de gaten gehouden door mannen zonder glimlach en een V op hun uniform.
Holland is een heel vreemd land en dat lijkt iedereen heel normaal te vinden.
Dat ik moest kamperen in het gras van Ter Apel vond ik niet zo erg. Ik had onderweg wel slechter geslapen. En het Rode Kruis was hier net zo behulpzaam als thuis, tijdens werkuren althans.
De mensen van het COA legden me met veel verontschuldigingen uit dat ze zwaar onderbezet waren, omdat de regering dacht me daarmee te ontmoedigen, maar ja, ik was er nu toch al, en ik kreeg hoe dan ook niet het idee dat ze erg goed waren in hun werk of dat ze ons echt met plezier zagen komen.
Een beetje raar vind ik het wel dat ze trots zijn op alles wat ze me uitleggen, van hoe je je buren begroet tot wanneer je je vuilnis buiten zet, terwijl het me tegelijk wordt verboden om te studeren of te werken of zelfs maar een kamer te zoeken, zodat ik alles wat ze me leren als het
